Verliefd

”Mam, weet je wat ook leuk zou zijn?” Mijmert de Tijn2012 terwijl we samen naar het water turen van ons favoriete meertje.
”Nou?” Vraag ik ietwat ongeïnteresseerd.
”Een rubberboot! Dan kunnen we die hier heen nemen en lekker varen.” Roept hij enthousiast. Zijn enthousiasme is aanstekelijk.
”Ja, dat zou zeker leuk zijn. Maar die hebben we niet en Opa en Oma ook niet volgens mij.” Zeg ik bedenkelijk.
” Dan moet ik er voor sparen.” Wordt er bedrukt gezegd.
”Ik dacht dat je aan het sparen was voor een playstation 4 zodat je met Pappa kon gamen?” Vraag ik verbaasd.
” Ja, dat is ook zo. Maar dat is zo duur. En een rubberboot hebben we deze zomer wat aan.” Zegt hij nog bedrukter.
”Tsjah kind, keuzes. Tegen de tijd dat je 24 bent heb je die playstation wel bij elkaar. Denk ik.” Gniffel ik.
”Echt?” Zijn ogen worden zo groot als schoteltjes en ik schiet in de lach.
” Nou ja, als je je geld aan andere dingen uitgeeft en niet spaart, dan schiet het niet echt op.”
De Tijn2012 laat alles even bezinken en kletst vrolijk verder over zijn wilde plannen met de rubberboot.

Lees verder

Kriebel aan de Poes.

Hoewel ik best wel gewend ben aan ons hernieuwde co-ouderschap, kan ik toch vaak ook niet wachten tot de week weer om is en mijn kind weer thuis komt. Die weken zijn precies goed. Genoeg om bij te tanken maar ook genoeg de Tijn2012 niet te veel te missen.

Ik kom aan bij het schoolplein en voeg me bij een aantal schoolplein vaders. De koetjes, kalfjes en ”poeh poeh nou nou bijna vakantie.” Dan gaan de schooldeuren open en begint het feest. Als een havik speur ik naar de deur en zie een blond kopje rond kijken. Onze ogen treffen elkaar en hij zet het op een lopen. Mijn moederhart maakt een sprongetje, ik spreid mijn armen en hij vliegt erin. Ik knuffel hem even heel hard.
”Zo, eindelijk weer naar Kriebel!” Schreeuwt hij het uit. Mijn schoolplein gevolg proest het uit. Beteuterd vliegt mijn wenkbrauw omhoog. ”Ook hallo, Mamma.” Mopper ik.

Lees verder

Vroeger was alles beter

Ze geeft haar nog even een aai over haar bol en trekt de nieuwe jurk met bloemetjes nog even recht. ” Goed je best doen, lieverd!” Spreekt ze haar dochter liefdevol toe. Vrolijk huppelt ze het schoolplein op. Klaar voor een nieuwe dag en ijverig begint ze aan haar schoolwerk.

Tijdens het speelkwartier op het schoolplein, nestelt ze zich in een hoekje tegen een muurtje. Het krioelt van de spelende kinderen en ze observeert alles wat om haar heen gebeurt. Ze is een beetje dromerig en denkt graag na. Hardhandig wordt ze uit haar dagdroom geholpen. Een keiharde ruk aan haar mooie lange haren. ” Wat heb jíj een lelijke jurk zeg!” Wordt er op venijnige toon tegen haar gezegd. De mooiste meisjes van de klas beginnen allemaal hard te lachen. De tranen prikken achter haar ogen, haar nieuwe jurk. Ze was er juist zo blij mee. Ze zal hem maar niet meer aantrekken. Stilletjes drukt ze zich wat verder tegen het muurtje, terwijl de meisjes hard lachend wegrennen.

”PAS OP! SORRY” hoort ze roepen terwijl een bal hard in haar buik schiet. Ze pakt de bal en gooit hem terug. Met haar handjes wrijft ze over haar pijnlijke buik.
” Die was UIT!” wordt er geschreeuwd. ” Niet waar, die was nog in!” Gaat de discussie verder. De gemoederen lopen in een vlot tempo op en er worden rode kaarten uitgedeeld. ”Tussen Ajax en Feyenoord zou dit nooit gebeuren!” Wordt er geschreeuwd. Er worden duwen uitgedeeld, er wordt gescholden en gevloekt. Tot het echt uit de hand loopt. Een joelende menigte vormt zich op het veld. De meester moet er bij komen en allemaal krijgen ze een voetbalveld verbod. ”Doe je werk gewoon zoals je hoort te doen!” Wordt de meester bekritiseerd door een bijdehante bovenbouwer. Boos en opgefokt verlaten ze het veld.

De voetballers worden door ‘de grote stoere jongens’ uitgenodigd voor een kleef spel. Gezamenlijk zoveel mogelijk aanhang krijgen terwijl de handen worden vast gehouden. Ze slingeren gevaarlijk rennend over het schoolplein.
De drie grote jongens nemen de leiding. ” We gaan nu rechts! Daar pakken we de meesten!” Hij trekt hard aan de handen. ”Niet waar, als we links gaan pakken we de meesten.” Ze schreeuwen steeds harder. De derde probeert het te sussen. ” Jongens, als we nou gewoon rechtdoor gaan moeten we er vast komen.
De groep volgers begint zich er nu ook mee te bemoeien, maar een uiteindelijk compromis komt er niet. Sterker nog, het gaat van kwaad tot erger. De rest van de groep lijkt het nu ook het beste te weten.
”Als je nu niet naar rechts gaat, kom ik je vanavond thuis opzoeken!” Wordt er venijnig gesist.
”Kan me niet schelen! Ik haal mijn grote broer erbij en die slaat je helemaal verrot! Ik weet waar je woont!” schreeuwt een ander. ”Jongens, kom op nou, het is maar een spelletje.” Probeert een derde te sussen. Het is tevergeefs. Hij besluit te stoppen en zich te distantiëren van de hele groep.

Haar oog valt op een jongen. Hij probeert een oplossing van een moeilijke puzzel te vinden binnen een groepje kinderen. Een warm gevoel van vlinders raast door haar kleine lichaampje. Verlegen slaat ze haar ogen neer. Hij valt haar op en geeft haar een knipoog zodra hun ogen elkaar bereikt hebben. Blozend kijkt ze hem na. Hij slaat zijn armen om een ander meisje en steekt zijn tong uit, terwijl hij haar aan blijft kijken. Jaloezie en gêne giert door haar heen. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Dit doet hij immers steeds. Aantrekken en afstoten. Gauw kijkt ze weg. Stommerd, weer zo’n gemene! De vorige keer werd ze al hard weg geduwd. Huilend lag ze bij haar moeder in haar armen. Het steekt nog steeds als ze er aan terug denkt.

Zachtjes voelt ze een hand op haar schouder. Verschrikt kijkt ze om. ” Zullen we samen een spelletje doen?” vraagt een meisje met kort bruin haar. Een glimlach verschijnt rond beider mondhoeken en hand in hand huppelen ze het schoolgebouw weer in, waar de bel voor het einde van het speelkwartier zojuist heeft geluid.

Als ze aan het einde van de dag de schooldeuren door loopt, zoeken haar mooie blauwe ogen haar moeder. Zodra ze haar heeft gevonden rent ze er op af. Ze straalt. Ze is gegroeid door een compliment van de meester en heeft veel grapjes gemaakt met haar nieuwe vriendin. Vrolijk lopen moeder en dochter naar huis.

”Moeder, de meester vertelde dat vroeger alles beter was, klopt dat?”

Thuis onderwijs

Met een zucht plof ik op de bank. Hetgeen wat ik al een dikke week uitstel moet er nu echt van komen. Ik open mijn mail en begin nog harder te zuchten. Instructies voor het thuisonderwijs. Even waan ik me in het gevoel van vroeger, dat ik de voorbereidingen voor vergaderingen zo lang mogelijk uit stelde om mezelf vervolgens op mijn kop te geven met: ” Fiek, waarom begin je hier nou niet eerder aan.”

Lees verder

Breekpunt

Buikspierkwartier
” Kom op! Nog 10… 9….8….Kom op!” Hoor ik mijn trainer in mijn oor tetteren.
” Ik weet niet hoor, trainen kan je wel maar ik denk dat je toch even terug naar school moet. Jouw tellen vind ik een discutabel puntje. Ik heb nog nooit iemand zo traag van 10 naar 0 horen aftellen.” Pers ik mopperend uit mijn mond terwijl er zweet druppels op de rode mat vallen. Ik lig met mijn billen in de lucht in plank houding terwijl ik met mijn armen om de beurt, op een kussen ram. Als we eindelijk bij nul zijn stort ik door mijn hoeven en slaak ik een diepe zucht. Languit op mijn buik hijg ik als een bezetene en hunker naar een zak verse zuurstof.
” Kom op Fiek, nog even een stukje fietsen.” Zegt hij met een zelfingenomen lachje. Gekscherend noem ik hem vaak een sadist. Ondanks dat het de beste ‘therapeut’ is die ik in tijden heb gehad.
Ik rol met mijn ogen bij het idee. Mijn minst favoriete buikspieroefening. Ik voel me altijd een aangestrande spartelende walrus met eczeem onder de vinnen . Echter, mijn eigenwijsheid en doorzettingsvermogen nekt me dus ik spartel zwetend verder en doe wat me is opgelegd. Hoewel ik nog wel eens zucht, puf, steun en theatraal mopper, merk ik na een aantal maanden wel degelijk héél veel verschil.

Advies
Mijn laatste behandelaar gaf me in de afronding het advies een cursus zelfverdediging te gaan doen (mijn vorige blog over de krochten van de GGZ lees je hier). Een advies wat ik ter harte heb genomen en na een tip van Exlief ben ik bij mijn huidige trainer terecht gekomen. Zodoende krijg ik twee keer in de week personal training. Hoewel ik 7 kleuren scheet bij het idee te moeten sporten, ga ik trouw en voel ik me al veel minder angstig. Sterker nog, ik vind het echt heel erg leuk!

Als ik ben bijgekomen van het buikspierkwartier gaan we verder. De focus ligt op zelfverdediging. Elke keer word ik verrast met nieuwe technieken. Op de agenda dit keer nieuwe tools en tricks, zonder direct geweld te gebruiken of iemand neer te hoeken. Op een rustigere manier om mijn grens aan te geven en mensen op afstand houden, die voor mij goed voelt. Mijn trainer schetst wat scenario’s waar ze effectief kunnen zijn en geeft me mee ze ook aan de Tijn2012 te leren.

Grens
Ik vind het fijn om mee aan de gang te gaan. Ik vertel over een situatie op een feestje waarbij een kennis van me nét even te dichtbij stond en het nodig vond om aan mijn billen te zitten.
” Maar wat vond je daar dan van en wat heb je gedaan?” Vraagt hij belangstellend.
Ik denk even na. Ik verstijfde. Zoals altijd. Uit angst. Bang voor de confrontatie.
” Niet zo veel, ik heb mezelf er uiteindelijk een soort van ongemakkelijk uit gedraaid met een smoes en ben drinken gaan halen. Ach, je weet hoe dat gaat. Mensen hebben een borrel op, jolige sfeer. Het was niet erg.” Zeg ik.
Mijn trainer laat me uitpraten. Luistert. Wacht even af. Aan zijn gezicht kan ik zien dat hij serieus is en dat het nu geen tijd voor grapjes is.
Schuchter draai ik mijn ogen weg en kijk ik naar de grond om hem vervolgens weer voorzichtig aan te kijken.
” Fieke, luister goed. Het is NÓÓIT oké als mensen aan jouw billen zitten als jij je daar niet prettig bij voelt. Mensen horen niet aan jou te zitten. Het is JOUW lichaam. Drank of niet. Het hoort niet en het gaat je grens over! Dat is écht NIET oké.” Zegt hij doordringend en bloedserieus.
Ik voel me een klein meisje wat terecht wordt gewezen door de meester en sla beschaamd mijn ogen naar de rode mat. Ik pluk een onzichtbaar pluisje van mijn been en laat zijn woorden even op me inwerken.


Confrontatie
Daar is de spiegel weer. De confrontatie. Ik kijk weer omhoog en durf niet zo veel meer te zeggen. Bewust van mijn patroon in het weg cijferen van eigen grenzen of behoeftes. Ik ben in staat bij het breken van drie ledematen om te denken dat het niet erg is en ik me niet moet aanstellen. De vierde doet het ten slotte nog? Of als ik neer geknuppeld in een greppel eindig, te denken dat het mijn eigen schuld is. Had ik daar maar niet moeten zijn op dat moment. Daar is nog wel winst te behalen, besef ik me. Zijn woorden dreunen nog na in mijn hoofd.

” Nog even trappen als afsluiter.” Word me medegedeeld terwijl ik hem naar een kussen zie grijpen. Nog steeds onder de indruk van zijn strenge doch rechtvaardige les van zojuist, zucht ik zachtjes. Dit vind ik zwaar.
Ik breng mijn dekking omhoog en gooi mijn heupen in de strijd. Ik moet hem van de ene kant van de ruimte naar de achterkant van de ruimte trappen. In mijn ogen kilometers lang. Ik begin te trappen. Het wordt zwaar. Hij moedigt me aan maar de moed zakt me in de schoenen. Mijn benen worden zwaarder en ze beginnen te verzuren. Mijn hoofd is inmiddels een overrijpe zwetende tomaat en voel mijn hart bonzen. Als ik een trap geef, komt hij terug en wordt de afstand alleen maar weer groter. Hij gaat geen centimeter meer achteruit.

Verzuring
” Dit is niet eerlijk! Je komt terug!” Gil ik uit.
” Ja, en als je nu niet harder gaat trappen ga ik nog verder terug. DOOR gaan! Kom op!” Wordt er streng geroepen. Even probeer ik het maar dan verzwak ik weer.

” Ik wil wel maar mijn benen willen niet meer!” Piep ik er wanhopig uit.
” Kom op! We zijn al over de helft, je kunt dit! Je mag schelden! Vloek! Als je maar doorgaat!” Hoor ik terwijl mijn lichaam tegen werkt. Ik weet er niks meer uit te persen dan een on-afgemaakte schreeuw en maak me klaar voor een nieuwe trap met alle kracht die ik nog heb. Maar het gaat traag. Het lukt niet. Mijn lichaam wil niet meer en ik weet niet meer waar ik de kracht vandaan moet halen.
” KOM OP FIEK! DENK AAN …….” Schreeuwt hij tegen me.

Alle lucht word uit mijn longen geperst en het voelt alsof ik een trap in mijn maag krijg. Ik begin te wankelen en de ruimte draait om me heen. Tranen prikken achter mijn ogen. Het breekpunt. Ik hoorde de juiste woorden die ik nodig had om verder te komen. Ik draai me duizelig om. Ik kan mijn tranen na maanden en veel trainingen niet meer verbergen en wegdrukken. Ein-de-lijk komt alles eruit en durf ik als een klein meisje met grote uithalen te huilen.

In de krochten van de GGZ

” Ja maar Fiek, hoe gaat dat dan? Zit je dan in een kamer met allemaal mensen en een doos tissues in het midden?”
Ik denk even na terwijl ik met vrienden praat over mijn groepstherapie. Het moge duidelijk zijn dat er een hele hoop vooroordelen aan de geestelijke gezondheidszorg zitten. Een taboe durf ik het soms ook wel te noemen.
Ik grinnik. Dát beeld klopt wel. Ik antwoord mijn vriendin:
Ja, dat klopt. Soms krijgt de doos met tissues een liefdevolle schop naar degene die op dat moment de tranen laat lopen en door het snot en de tranen het bos niet meer ziet. En we praten. Praten héél veel.
” En, zitten jullie daar dan alleen maar te huilen en te praten over hoe zwaar het leven is? Of zo?”

De vertwijfeling in haar stem of het een domme vraag is maakt het voor mij alleen maar leuker en de behoefte een beetje te provoceren en er een schepje extra dramatiek over heen te gieten. Ik gniffel in mijn knuistje en brand los. Lees verder

SpeciFieke romige courgette soep met spekjes en champignons

Met het stukje wat ik laatst voor HOUTGREEP schreef begon het bij mij en anderen (super leuk die schrijf verzoeken!) toch weer een beetje te kriebelen. Gezien mijn ziek zijn maak ik bar weinig mee. Daarnaast kreeg ik van alle mannen in witte jassen de opdracht dingen te doen die ik leuk vind. De zin in en de zin van het leven. Of zo. Na wat diep graven in de krochten van de gigantische kermis in mijn kop kan ik maar tot één conclusie komen. Schrijven en koken. Door een heel scala aan medicijnen waar je gigantisch honger van krijgt én de weersverandering ( Hallooooo stamppot, soep en stoofpot!) staat hier dagelijks van alles op het gas te pruttelen. Lees verder

Samengesteld eet leed

Altijd heb ik geroepen dat ik drie kinderen wilde. Van een ander of zelf eruit geknald, dat maakt me niet uit. Alhoewel ik nu wel heel erg blij ben dat ik er drie in mijn leven mag hebben zonder dat ik drie keer van ‘formaat normaal’ naar ‘formaat-meloen-ingeslikt-en-zie-die-er-maar-eens-op-een -fatsoenlijke-manier-uit-te-persen’ hoef. Nee, ik heb het slim bekeken. De Tijn2012 die ik zelf af en toe wat bij moet brengen maar de twee andere bijna kant en klaar afgeleverd en nog super fijn en humoristisch ook. Lees verder

Schreeuwende onderbuik

” Fiek, tafel-minwacht nou eerst alles even af. Stapje voor stapje. Er is nog niks gedaan of duidelijk. Bovendien is hij voornemens jullie mee te ‘verkopen’. Ik snap wel dat het een reden voor zorgen is, maar je hebt er nu niets aan.” Zegt de Man terwijl hij met zijn hand over mijn arm aait en mij gerust probeert te stellen.
Met opgetrokken knieën en in poezen pyjama zit ik op de bank. Ik kijk hem aan.
” Je hebt ook gelijk, ik doe mijn best. Maar weetje, ik heb er serieus een slecht onderbuik gevoel over. Dit krijgt nog een staartje.” Zeg ik bedenkelijk terwijl ik in mijn kop thee staar. Ik kap het onderwerp af maar het suddert door in mijn hoofd en mijn onderbuik schreeuwt aan alle kanten.

Lees verder

Recycle onderwijs

Wanneer je zelf al ruim tien jaar in de kinderopvang werkt en schoolgaande kinderen hebt, zijn berichten over het onderwijs en kinderopvang toch het meest gelezen. Met gepaste afstand lees ik met interesse over te lage salarissen, veranderende mentaliteit of (honden)water drinken op school. Met gepaste afstand, want het is heel makkelijk om je mening te ventileren, maar toekijken met een bak popcorn en de reacties lezen blijft een leukere tijdsbesteding. Laten we wel wezen.

Lees verder