Het Ja woord.

Dinsdag
Terwijl we aan het koken zijn, vraagt Puber12 aan De Man of hij eigenlijk wel wat geregeld heeft voor ”dinsdag”. Ik kijk haar vragend aan. Dinsdag? Normaliter moet ik werken maar ze weten dat ik vrij ben. Ik zie een big smile en glimmende oogjes bij de man. De pretoogjes waar ik zo verliefd op werd. Samen verdwijnen ze uit mijn gezichtsveld. Ik roer in mijn risotto terwijl de denk rimpels in mijn hoofd staan.

Lees verder

Vrouwen achter het stuur

Ik kijk om me heen en floep er zachtjes ” kak ” uit. Geen parkeer plek in de buurt te vinden. Er is nog één plekje vrij vlakbij mijn bestemming. Het befaamde plekje waar ik vorige keer na wat fietsen verplaatsen en wat tactische aanwijzingen van Tante Sergeant Takkie als een heuse chauffeur uit heb weten te manoeuvreren. Aangezien ik geen zin heb om met zware bouw materialen te gaan slepen besluit ik Takkie in een sierlijke zwiep daar toch te parkeren. Noem het eigenwijs, ik noem het lui. Vorige keer kwam ik er ook uit dus dat zal straks ook wel lukken. Met wat buik inhouden en gefriemel lukt het me ook om de auto naast me niet te beschadigen en uit te stappen.
Lees verder

Homo-huwelijk

Terwijl ik hevig gevangen zit in een fijne dagdroom, probeer ik achter de Tijn2012 aan te rennen die ik zojuist onder de douche vandaan geplukt heb. Hij heeft vandaag in extreme mate last van zijn spraakwaterval dus ik moet eerlijk toegeven dat niet alles bij me binnenkomt. Af en toe hum ik wat terwijl ik verder droom. Vanuit mijn droom word ik wakker geschud door iets wat hij zegt wat op dat moment mijn aandacht trekt.

” Mam, jongens kunnen toch niet met elkaar trouwen?” Vraagt hij me terwijl hij met mijn ketting speelt.
” Jawel hoor, jongens kunnen ook met elkaar trouwen.” Zeg ik terwijl ik benieuwd ben waar dit gesprek heen zal leiden.
” Ja, maar dat hoort niet, toch?” Kletst hij.
Ik vraag me af waar dit vandaan komt want vanuit de opvoeding die ik probeer mee te geven is een homo huwelijk alles behalve een issue.
” Waarom hoort dat niet? Als twee mensen gelukkig zijn en willen trouwen, dan is dat toch het mooiste wat er is?” Zeg ik terwijl ik zijn haren nog eens extra afdroog.
” Maar twee jongens die trouwen, dat is toch niet handig?” Vraagt hij me terwijl hij me eens doordringend aan kijkt.
” Ik denk dat het geen kwestie van handigheid is. Het heeft met geluk te maken. Wanneer twee mannen kinderen willen is dat praktisch gezien niet zo handig want mannen kunnen geen kinderen baren. Maar alles is mogelijk.” Zeg ik terwijl ik er nog eens goed over na denk.
” Ja maar mam, het hóórt niet!” Een vingertje wijst in de lucht om zijn woorden kracht bij te zetten.
” Waarom hoort het niet? Liefde en geluk is het mooiste wat er is. Ook tussen twee mannen. Helaas denkt de maatschappij er nog wel eens anders over want in principe wordt er gesproken over een man vrouw relatie. En er zijn een hoop bekrompen mensen die anders beweren. Maar, twee mannen of twee vrouwen samen is zeker niet gek en kan en mag gewoon. Zolang je iedereen maar in zijn waarde laat. ” Zeg ik streng maar liefdevol.
” Mam, ik vind het maar ingewikkeld.” Zegt mijn kleine kleuter zuchtend.
” Het leven is soms ingewikkeld. Dat maakt het leven juist zo mooi.” Zeg ik terwijl ik hem een dikke knuffel geef.

” Mama, ik ga maar gewoon met jou trouwen. Dat is het makkelijkste.”

Geheime missie

Terwijl ik de Tijn2012 uit Takkie vis, kijk ik schichtig om me heen.
” Mammaaaaa, wat gaan we doen hier?” Roept de kleuter hard zodat iedereen die in een straal van 30 meter rond loopt ons kan horen.
”Dat hoor je later wel, aap, nu ff zachtjes.” Fluister ik.
We lopen naar het grote gebouw en ik zie een speeltuintje.
”Ga maar even spelen!” Zeg ik terwijl ik in gedachten verzonken om me heen kijk.
Vanaf een afstand zie ik een man ons nauwlettend volgen. Ik probeer een paar keer stiekem te kijken maar hij volgt me op de voet. Ik voel me ongemakkelijk.
Ik neem de omgeving in me op en zet alle voor en nadelen op een rijtje. Als ik voel dat we door nog meer mensen worden bekeken rennen we vlug weer terug naar Takkie.

Lees verder

Moederdag

Na een wilde stapnacht rijd ik door Amersfoort op de fiets van mijn moeder. Ik mocht haar fiets lenen omdat de band van mijn eigen moederfiets lek is. Terwijl ik door de binnen stad fiets, rinkelt mijn telefoon constant. Vanuit mijn zak hoor ik de push berichten die binnen blijven komen. Stuk voor stuk fijne moeder dag wensen van de liefste mannen van Twitter.

Lees verder

”Bel me niet register”

krantTerwijl ik net van plan ben om op de fiets te stappen gaat mijn telefoon. Prive nummer. Toch
maar opnemen.
”Goedemorgen met Annelies van de Volkskrant. Spreek ik met mevrouw van Olst?”
Hoor ik aan de andere kant van de lijn. Ik krijg spontaan de kriebels. Niet weer hè.
Ik wacht even. ”Ja, daar spreek je mee.” Zeg ik vertwijfeld.
” Fijn! Dan heb ik meteen de goede persoon te pakken. Ik hoop dat ik niet al te ongelegen bel. Ik bel namelijk met een hartstikke leuk aanbod en het kost maar twee minuten van uw tijd. Mag ik u even storen om uit te leggen waar ik voor bel?” Ratelt Annelies door in een tempo waar Max Verstappen nog een puntje aan kan zuigen.
Lees verder

Nat

boyfriend jeans bij nat

Omdat ik niet in jogging broek naar het schoolplein ga (principe kwestie) trek ik ‘s ochtends meestal wat fatsoenlijks uit de kast. Meestal. Ik besluit vandaag om pas te douchen als ik de Tijn2012 naar school heb gebracht, dus ik vis van onderuit mijn kledingkast een Boyfriend jeans. Een drollenvanger. Een miskoop kun je het ook wel noemen want ik krijg er een enorme bilpartij in. Daarnaast zit er weinig vrouwelijks aan. Veel tijd om te twijfelen heb ik niet want mijn ochtendritueel laat nog wel eens wat te wensen na. Mooi aankleden komt straks wel.

Regenboog
Terwijl ik mijn zonnebril op mijn neus zet en de Tijn2012 achterop de fiets prop kijk ik naar de lucht. Ondanks dat de zon schijnt, is het stevig bewolkt.
” Kijk Apenkop, een regenboog!” Zeg ik terwijl ik naar achter wijs. De kleuter kijkt hevig om zich heen maar ziet het niet. Even denk ik terug aan het consternatiebureau. Is hij gewoon scheel?
De lucht lijkt steeds donkerder te worden. Als ik mijn zonnebril af zet wordt het niet beter. Alsof de duvel er mee speelt komt er een enorme stortbui over ons heen.
” Zie je nou mamma, ik had gelijk. We hadden met Takkie moeten gaan. Ik heb altijd gelijk.”
Bibbert de Tijn2012. Ik grom wat en zeg hem dat ik geen flauw benul heb hoe hij zo bij de hand is geworden.
Ik kijk naar beneden, de Boyfriend jeans heeft zich zo om mijn lichaam heen gevormd dat er een klein plasje rondom mijn kruis is ontstaan. Met recht een kut broek.
Met een noodvaart fiets ik de beentjes onder mijn lijf vandaan om te schuilen op het schoolplein.

Schoolplein
Ik voel me nog steeds niet helemaal lekker op het schoolplein. Zoveel mensen. Ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk bij grote groepen mensen die ik niet ken. Ik ben geen persoon die met iedereen een praatje maakt. Van zenuwen flap ik er nog wel eens dingen uit die wat verkeerd worden geïnterpreteerd. Het gaat wel vooruit overigens. Zo ben ik laatst midden in de nacht naar Amsterdam gereden, naar een feestje van een Tinder date, waar ik NIEMAND kende (zelfs de gastheer: mijn date niet) en heb ik vorige zomer een vakantie naar een alleenstaande ouder camping geboekt. Maar dat schoolplein is om de een of andere reden een te grote stap om me lekker in m’n vel te voelen.

Plasje
Ik hengel de Tijn2012 van de fiets. Ik schud het plasje, wat zich bij mijn kruis gevormd heeft, van me af en hand in hand rennen de Tijn2012 en ik het schoolplein op. Omdat we aan de late kant zijn is het al druk onder het afdak. Maar ik weiger nog natter te worden. Ik zie een plekje naast een vader die ik wel eens eerder gezien heb. Als ik onder het afdak schuif glimlacht hij naar me.
”Zo, gelukkig net op tijd droog.” Zegt hij vriendelijk tegen me terwijl ik van top tot teen wordt bekeken. Ik voel me een beetje ongemakkelijk bij deze checkup.

” Nou, helaas net te laat. Ik ben al lekker nat.” Flap ik er enthousiast uit terwijl ik met twee handen naar mijn kruis wijs.

Zijn wenkbrauw gaat omhoog en hij kijkt me wat verschrikt aan. Ik word knalrood. Ik lach schaapachtig en sla mijn ogen schuldbewust neer.
De Tijn2012 kijkt van mij naar de vader.
” Ehh, mamma, wat heb je eigenlijk een gekke broek aan.” Fluistert hij.

Meer lezen over mijn niet-altijd-hele-handige acties? Ik heb twee oude blogjes geüpload!
Bovengemiddeld en boodschappen (on)gemak. Heb jij wel eens acties waarbij het schaamrood op je kaken staat? Ik hoor ze graag! Gedeelde smart is halve smart. 

Bovengemiddeld

‘’Pring pring pring!!’’
Mijn arm word bij elke kleine sprong een beetje verder uit de kom getrokken bij het gewicht van een springend peutertje.
‘’ Mamma pring!’’
Ik kijk even naar beneden en moet lachen. Het ziet er gek uit. Springen kun je het niet noemen.
Lees verder